ΝΑΤΑΣΑ

Ευχαριστώ όλους σας για το μεγαλύτερο και ωραιότερο χαμόγελο που μου δώσατε και που πια αρνούμαι να το αφήσω να φύγει από πάνω μου. Μια σφιχτή αγκαλιά από μένα για σας.

“Νατασάκι πρόσεξε το όμορφο χαμόγελο σου να μην φανεί στις φωτογραφίες”…..
Ένα άγχος, ένας φόβος που ενώ θέλω να γελάσω με την ψυχή μου, θέλω να βγάλω τα εσώψυχα μου και να κακαρίζω απο το πρωί μέχρι το βράδυ, να μην μπορώ να το κάνω βρε αδερφέ…δοντάκια τόσο στραβά όσο ο αποπροσανατολισμένος μέθυσος που προσπαθεί να περπατήσει σε μια ευθεία..!

siderakia-005nΏσπου ήρθε εκείνη η μέρα που μπήκα σε ένα ιατρείο με όμορφους, χαμογελαστούς ανθρώπους και πολύχρωμες στολές να θέλουν να μου δώσουν αυτό το χαμόγελο που τόσα χρόνια λαχταρούσα να έχω! ‘Έτσι λοιπόν με βήμα ταχύ, ο Κωνσταντώνης και Σια, με περίσσια φινέτσα, χιούμορ και μαεστρία αλλά και μεγάλη υπομονή, σιγά σιγά ένα, ένα δοντάκι το τυλίξανε με συρματάκι και λαστιχάκια για να έρθουν πια στα ίσια τους και να κοιτάνε ευθεία μπροστά και όχι τη μελαγχολική Δύση και την φωτεινή Ανατολή…!

“Νατασάκι, τώρα θα φανούν οι κοιλιακοί” σου μου λέει ο Κωνσταντώνης! (Κοινώς θα τρώω δύσκολα μέχρι να συνηθίσω την καινούργια κατάσταση στα δόντια μου). “Καλό αυτό”, σκέφτηκα, “καιρός ήταν να χάσω και τα περιττά κιλά μου που έχουν συσσωρευτεί από τις μεγάλης θερμιδικής αξίας κρέπες”

Και άρχισε το ταξίδι…. Λίγο ντροπαλή, στις συναναστροφές μου γιατί μεγαλογυναίκα πια με σιδεράκια , ε μου έπεφτε κομματάκι βαρύ… Ε, πονούσα όμως αλλά δεν ήθελα να με λένε γκρινιάρα και δε μιλούσα πολύ …Ωστόσο όσο πέρναγε ο καιρός σιδεράκια στο στόμα μεν, αυτά ντουγρού ευθεία δε! Άρχισα να “παίρνω τα πάνω μου”. Και κατέληξα στο ότι καλύτερα με σιδεράκια και ίσια δοντάκια από άδεια χωρίς σιδεράκια δοντάκια αλλά θεόστραβα και αλλοπαρμένα. “Υπομονή Νατασάκι, φτάνει η ώρα που θα τα βγάλεις και επιτέλους θα χαμογελάς”….

Η πολυπόθητη μέρα έφτασε πια μετά από 1,5 χρόνο και πήγα πάλι στο ιατρείο με τους χαρούμενους ανθρώπους με τις πολύχρωμες στολές. Με λίγη υπομονή βγήκαν ! Ναι βγήκαν! Νομίζω ότι από εκείνη τη μέρα και μετά το χαμόγελο από μόνο του καρφιτσώθηκε στο πρόσωπο μου μέχρι και σήμερα, δηλαδή τώρα που στην αφήγηση μου καθρεφτίζεται το χαμόγελο αυτό στην οθόνη του υπολογιστή μου…

Ευχαριστώ όλους σας για το μεγαλύτερο και ωραιότερο χαμόγελο που μου δώσατε και που πια αρνούμαι να το αφήσω να φύγει από πάνω μου. Μια σφιχτή αγκαλιά από μένα για σας.

Νατάσα Μοσχονά – Ψυχολόγος

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΙΔΕΡΑΚΙΑ!